Proloog

Over een half jaar is het zover en vertrekken we voor drie weken naar Portugal en Spanje. We gaan de kustvariant van de Portugese Camino lopen. Op zaterdag 19 september vertrekken we en op 8 oktober komen we thuis. De reden dat we voor ons doen zo laat weggaan is gelegen in de 40ste verjaardag van Ernst. Normaliter treken we er ons niet zo veel van aan, maar deze mijlpaal konden we niet negeren. 

Het is de tweede Portugese Camino. De eerste liepen we in 2017 en dat was dan ook onze pelgrimstocht naar Santiago de Compostella. Nu echter lopen we de kustvariant. "De Camino Português de la Costa is een prachtige, relatief vlakke pelgrimsroute van Porto naar Santiago (ca. 290 km), bekend om de Atlantische Oceaan, houten plankenpaden (passadicos) en vissersdorpjes. De route is (hopelijk) iets rustiger dan de centrale variant en biedt een betere zeebries, met april-mei en september-oktober als ideale wandelperiodes" (Google). Het klinkt minder intensief dan de Camino Primitivo, die we vorig jaar hebben gelopen, maar toch met een daggemiddelde van 21 kilometer. Bovendien lopen we circa 50 kilometer van de Espiritual van Pontevedra naar Padron met circa 500 meter hoogteverschil. Twee landen, twee tijdzones, twee culturen, twee talen in slechts vijftien dagen. Geënthousiasmeerd door andere pelgrims, hebben we ons laten verleiden om via de Portugese kustroute naar Santiago te lopen. De kustroute schijnt geweldig mooi te zijn. 

Het is nog een eind weg, maar ik zal eerst de nodige trainingskilometers moeten maken. Dick Jan traint wekelijks ook met oog op de Vierdaagse in Nijmegen, maar ik heb nog nauwelijks een stap verzet. Het komt goed, over twee weken wandelen we twee weken in Luxemburg. In elk geval is het blog weer geopend bij deze.  

Ik besluit met een stukje geschiedenis. "De grote stroom pelgrims vanuit Portugal begon in de 12e eeuw, nadat het land onder de eerste Portugese koning Alfonso Henriques de onafhankelijkheid had gekregen. Ondanks de eeuwenlange politieke rivaliteit tussen beide landen nam de culturele uitwisseling via de pelgrimsroute niet af. Veel Portugese koningen en edellieden ondernamen de tocht naar het graf van de apostel. Zoals uit hedendaagse bronnen blijkt, vestigde de over de oude Romeinse XVI en XIX lopende route zich als hoofdroute, mede dankzij de bruggen bij Ponte de Lima en de ca. 1325 gebouwde brug bij Barcelos. Tot aan de uitbreiding van het Portugese wegennet vanaf 1850 bleef dit ook de belangrijkste noord-zuidverbinding. Ook in Portugal verflauwde het enthousiasme voor de pelgrimstocht. Met de Mariaverschijning in Fátima vanaf 1917 kreeg het land een eigen bedevaartsoord als trekpleister. Tijdens de militaire dictatuur (1926-1974) waren de burgerrechten en reismogelijkheden van de Portugezen sterk beknot. Een belevenis is de kustroute. Hij loopt nagenoeg steeds langs wonderbaarlijke Atlantische stranden. Van Caminha gaat het met de veerboot over de Rio Minho naar Spanje en verder langs de kust via Vigo naar Redondela. Van Porto naar de grens bij Caminha is het 115 km en 850 hoogtemeters klimmen en dalen. Qua landschap verschillen Portugal en Galicië weinig van elkaar, in beide streken overheersen groene landschappen, maar ook een grote bebouwingsdichtheid. De taalverwantschap van het Portugees met het Gallisch is evident. Het meest in het oog springende verschil zit 'm in de uitwendig met blauw-witte azulejos (tegels) versierde kerken. En in de bestrating, die over grote stukken uit kinderkopjes bestaat" (bladzijde 38 en 45, Rother Wandelgids Caminho Português, 2025).

Dat smaakt naar meer, ik heb er zin in!