“Noorwegen, land van de middernachtzon…

… waar de schoonheid van de natuur nooit ophoudt te verbazen (Hendrik Ibsen).

 Gisteravond ging de zon onder om 22.28 uur (Rhenen: 21.36 uur). En om 4.11 (Rhenen: 5.32 uur) kwam ze weer op. Toen ik vannacht naar het toilet ging om 3.00 uur was het al licht. Mijn hersens vinden dit lastig; ik kon de slaap maar moeilijk vatten. Zoveel licht: tijd om op te staan! Uiteindelijk werd dat rond half 9; eerst een uurtje “Vroege Vogels” luisteren op de radio met thee op bed. Een heerlijk begin van de zondag. Pinksterzondag! Ik kon vandaag broeden op de vraag wat mij begeesterd. 

Om 10.15 uur gingen we op pad. Het was 10 graden, bewolkt, maar zeker niet somber. Regen werd er niet verwacht. De wind zou van 3 naar 4 toenemen uit westelijke richting. Nadat we even langs de weg hadden gelopen, doken we het naaldbos in. Een bord gaf aan, dat Edvard Munch hier had gelopen in 1895 en had overnacht op de Randsverk berglodge, waar zijn neef de eigenaar van was. Het had hem geïnspireerd tot het maken van “Twee kinderen op weg naar het sprookjesbos” (1901-1902). 

Het pad ging al gauw steil omhoog. Het was een klim van 440 meter naar de Brannvakthytta op 1160 meter. Het pad was stenig en aan weerszijden groeiden bosbes en kraaiheide. Op de stenen en rotsen groeide rendiermos, dat in kerststukjes wordt gebruikt. 
Het was stil. Alleen mijn ademhaling, onze voetstappen en het ruisen van de wind door de boomtoppen waren hoorbaar. We zagen een soort keutels liggen, die de “ Seek-app” determineerde als eland poep. Even later zagen we ook een voetafdruk van een eland! Dichter kunnen we niet bij elanden komen. In het museum hebben we ze opgezet zien staan (het mannetje is meer dan 2 meter hoog). Op de dag laten ze zich niet zien. De camping organiseert eland excursies ‘s nachts. 

Boven de 1000 meter liepen we door sneeuwresten. Om 10.22 uur hielden we een koffiestop, maar we waaiden uit ons hemd en hielden het kort. Onze ruggen waren nat en de wind maakte het nog kouder voor het gevoel. 
De hut was al zichtbaar. We moesten nog een boomloze toendra over begroeid met mossen, zoals rendiermos. De laatste 70 meter waren steil omhoog. Er bloeide een eenzame voorjaarsanemoon. Het was de enige bloem die ik heb gezien tijdens de wandeling. Het was echt een arctische wandeling voor mijn gevoel. “De schoonheid van de natuur houdt nooit op om me te verbazen”. Het was zo mooi! 

Op 1160 meter werden we beloond met het indrukwekkende uitzicht op de besneeuwde Rondalen met  bergtoppen circa 2100 meter en de  Jotunheimen met de hoogste bergen van Noorwegen. De drie hoogste bergtoppen zijn Galdhøpiggen (2.469 m), Glittertind (2.405  m) en de Store Skagastølstind (2.405 m). De toppen waren nu in nevelen gehuld, terwijl het zicht helder was. 
Na de lunch in het knusse hutje, gingen we afdalen. Twee Nederlandse meisjes losten ons af in de hut. In totaal zijn we acht wandelaars tegengekomen vandaag.    
De afdaling was met een korte theestop om de knieën even te ontlasten, te doen. Om 14.00 uur waren we beneden. We hadden 440 meter geklommen en gedaald.  
En de vraag wat me inspireert? De natuur! Een stukje rendiermos ga ik vanavond gebruiken in mijn cursus aquarellen. En met de meegenomen elandpoep ga ik mijn kleinkinderen en/of een schoolklas imponeren. 

Morgen gaan we de pas over, Valdresflye. De laatste hoge pas voor ons en één na hoogste in Noorwegen; 1394 meter. Het is 103 kilometer naar Fagernes. Geen regen voorspeld!