Eens een pelgrim, altijd een pelgrim

Vannacht nog eenmaal de kerkklokken gehoord van de kathedraal; de kleine klok om het kwartier 1 keer voor het kwartier, 2 keer voor het halve uur, 3 keer voor drie kwartier en 4 keer voor het hele uur, gevolgd door de zware klok die het uur aangeeft. Ik heb met rukjes geslapen. Het kon niet uitblijven dat ik ook verkouden werd en zo hielden we elkaar op z’n tijd wakker.

Om 8.30 uur zaten we aan het ontbijt en nog geen drie kwartier later liepen we naar het busstation. Het was 14 graden, de lucht was blauw en wolkeloos. De wandeling duurde nog geen half uur en we hadden nog alle tijd voor een espresso. 
De busrit van ruim twee uur naar Porto over de snelweg was tot Porto verrassend mooi. Lange tijd bleef de "Catedral de Santiago de Compostella" zichtbaar. Nadat we de stad hadden verlaten, reden we door een  landschap met groen beboste bergen, lager gelegen kleine dorpen en in de verte bergen met' sfumato' effect en windmolens op de toppen. Kleine percelen met landbouwgrond en druiven. Naaldbomen, steeneiken en eucalyptus bomen langs de weg, gele brem en paarse heide in de berm. Veel wuivend pampagras.
We passeerden Padron, Caldas de Reis en om 11.15 uur Pontevedra, waar de bus het busstation binnen draaide. Niemand stapte in (bus was vol) en uit. Veder naar Redondela. We zagen de blauwe Rio de Vigo met open verbinding naar de Atlantische Oceaan. Via de Ponte de Rande staken we de rivier over. 
We staken de grens over bij Tui/Valenca. Het was 12.00 uur en een half uur later bereikten we Ponte de Lima. De hele route deed denken aan de Camino Portugues die we in 2017 hebben gelopen; door dezelfde plaatsen hadden wij gelopen. Het noorden van Porto is sterk geïndustrialiseerd en bebouwd met hoogbouw. 
Rond half één (Portugese tijd, dat wil zeggen een uur vroeger) kwamen we aan op het vliegveld. Inmiddels was het 25 graden. Het vliegtuig van KLM vertrekt pas om 16.40 uur. Het kon niet anders. Via het vliegveld van Santiago werd niet gevlogen op Amsterdam en via Porto was sneller en goedkoper dan via Madrid. 

“Eens een pelgrim, altijd een pelgrim”. Als het aan mij ligt (en als mijn knie wil meewerken), lopen we volgend jaar de Camino Portugues  langs de kust. Ik ben verslaafd aan de Camino bubbel. Ik zit nu op het vliegveld te schrijven en zou zo weer teruggaan. 
Het is ook wel weer oké om naar huis te gaan. Ik ga mijn verjaardag vieren met de (klein)kids en mama, heb drie schoolopdrachten, waaronder twee in Maurik en een aan studenten van VO onderwijs volgende week. De tuin heeft onderhoud nodig enzovoort enzovoort 

Over twee weken gaan we voor het laatst  met Gea op stap naar Zeeland om het camperseizoen af te sluiten. Ik heb niets te klagen, alleen heel veel om dankbaar voor te zijn. En met deze woorden sluit ik het blog voor dit jaar af. Tot volgend jaar?!