“Ik leef. Ik ben dankbaar. Ik sta stil en geniet” (Spreuk van de dag, Voor Positiviteit)

We vertrokken om 7.30 uur uit het “Pension 23”. Het was nog donker; de zon zou om 8.21 pas opkomen. Dat was geen enkel probleem: we volgden gewoon de mensenslinger. 
We liepen veel over bospaden. Tot aan Santiago was de omgeving landelijk en rustig. 
We passeerden Amenal, Dan Paio en Lavacolla. We dronken koffie in bars aan de route (zagen John uit Ierland en Consuelo uit Mexico), lunchten met een broodje kaas op het terras van Restaurante A Calzada”, 5 kilometer voor Santiago. 
De lucht was wolkenloos en staalblauw. De temperatuur rond de 17 graden. Heerlijk wandelweer. 
We liepen om het vliegveld heen en liepen naar de bronzen pelgrims ("Monumento al Peregrino") op de Monte do Gozo. Langs de zendmasten van TV Galicia en TV Espagna naar het stadsgebied van Santiago. Je denkt, dat je er al ben, maar je moet nog 4 kilometer door de stad. 

Uiteindelijk betraden we via de Porta do Camino het historische stadscentrum en van daaruit was het nog tien minuten naar de" Catedral van Santiago de Compostela". Het was 14.20 uur toen we het Praza do Obradoiro opstapten. Natuurlijk biggelden de tranen over mijn wangen. Het is altijd emotioneel wanneer je oog in oog staat met die indrukwekkende kathedraal met al die mensen die elkaar om de hals vallen om met elkaar de eindbestemming vieren na alle geleverde inspanning. 
Ik kon het niet geloven dat we de ruim 300 kilometer met ruim 7000 meter hoogtemeters en ruim 6700 daalmeters in 15 dagen hadden beslecht. En nog steeds niet. Nu (zes uur later) is het nog steeds niet echt ingedaald. Ik voel me trots noch opgelucht, noch blij. Ik voel me eerder leeg. Ik moet mijn Camino bubbel verlaten waarin het leven eenvoudig en overzichtelijk was, waar de mensen vriendelijk, geduldig, behulpzaam en vol compassie waren, waar de  natuur prachtig was en de weg uitnodigde voor introspectie. In die bubbel was geen plaats voor alle wereldellende. Het was er fijn toeven. 

Op deze Camino heb ik me zo mezelf gevoeld. Ik voelde me totaal verbonden met mezelf. Het was in tegenstelling tot vorige Camino’s niet belangrijk meer hoe anderen over me dachten; ik was degene met het lijntje onder mijn ogen en de zilveren schelpjes in de oren. Mijn bagage werd vervoerd en mijn overnachtingen waren gereserveerd en het kon me niets schelen of ik werd gezien als luxe pelgrim. Ik had zelfvertrouwen om mezelf te laten zien en horen, mijn Engels bleek prima te zijn om op niveau te converseren. En als ik in de de spiegel keek, zag ik sinds lange tijd weer plezier in mijn ogen. Ik had enorm genoten van deze Camino. Ik had mezelf uitgedaagd en gevoeld hoe sterk ik fysiek en mentaal was. 

Nadat we de Compostela hadden gehaald (nog geen 15 minuten in de rij gestaan) hebben we  nog thee gedronken bij de vrijwilligers van het Nederlands Genootschap van de  Jacobsvereniging. . We hebben een alcoholvrij biertje gedronken na afloop. Na de douche, hebben we vroeg gegeten in “Taberna a Fuego Lento”, met de (klein)kids gevideobeld, alle felicitaties in ontvangst genomen via de Whatsapp en ons geïnstalleerd in “Capanas de San Juan”, waar we eerder hebben geslapen. 
Het is inmiddels donker (20.29 zonsondergang). Uitzicht hebben we niet vanuit onze zolderkamer, maar verder is het een ruime kamer waar we het wel twee nachten vol kunnen houden. 
DickJan slaapt al; hij kan de tekst niet meer na kijken. Ik ga ook maar proberen of de slaap komt. 
Morgen nog een dagje Santiago met de Pelgrimsmis om 12.00 uur. Misschien zien we nog bekenden. We zijn pelgrim af en zijn nú toeristen. Langzaam gaan we de Camino bubbel verlaten.