“De landschappen waren als een strijkstok die mijn ziel bespeelde” (Stendal)

Gistermiddag hebben we heerlijk gegeten in “Il Fornaccio”, 'soulful Pizza': salade caprese, pizza Tricolore, die we deelden, net als de cheesecake. Om 16.00 uur waren we klaar, het was nog altijd 14 graden, maar de zon scheen uitbundig. We hebben nog een half uur in de zon gezeten voordat we terugliepen naar ons hotel. Net op de kamer begon het te stortregenen. 
De avond heb ik lezend doorgebracht. Het boek “Alle blauw van de hemel” van Melissa Da Costa heb ik uitgelezen. Hoewel soms ontroerend, vond ik het ook voorspelbaar, op z’n tijd ongeloofwaardig en op het randje van kitsch. Maar goed, wel van genoten. 
Ons diner bestond uit yoghurt en dat was meer dan voldoende. 
DickJan werd verschrikkelijk neusverkouden, het water (mooi woord voor s…) stroomt uit zijn neus. 

We ontbeten uitgebreid en voor 8 uur dronken we onze tweede espresso in een bar en kochten we brood bij de bakker. 
Het was koud; 7 graden. Ik deed mijn handschoenen aan. Het zou droog blijven vandaag. Hoe anders was het elders in Spanje. Neem Oviedo: daar werd maar liefst 22 mm regen verwacht vandaag! 
De herfst is begonnen! Het blad valt en verkleurd en we lopen over een tapijt van eikels en tamme kastanjes. We hebben hoofdzakelijk over bospaden gelopen in een heuvelig en fraai landbouwgebied. 

Het was donker toen we in de rij aanschoven. Dikke nevel hing boven het land. Een prachtig schouwspel ontvouwde zich voor onze ogen; de zon priemde door het wolkendek. Goud kleurde de lucht en de pelgrims kleurden zwart in het tegenlicht. Ja, mijn ziel werd bespeeld! Het citaat van Stendal popte op en voelde kloppend. We liepen het ene gehucht in, het andere uit. We zagen overvolle vuilnisbakken. Verkoop van allerlei Camino snuisterijen nam toe aan de route, alsmede de (open) bars en het aantal Spaanssprekende en Engelssprekende pelgrims. Opvallend veel Amerikanen. Na navraag bleek de film “The Way” (2010) en het boek “Wild” van Cheryl Strayed  de nieuwsgierigheid van veel Amerikanen te hebben opgewekt. 
We hadden alle tijd van de wereld, dus dronken we op z’n tijd koffie in een bar. We kwamen Lisa en Bart weer tegen. Zij hebben een sneller tempo dan wij, dus we lieten hen gaan. Anders is dat met de oudere man, die we “De Roker” noemen, die COPD lijkt te hebben, maar langzaam maar zeker toch ook in Santiago aan komt. 
We lunchten met een “Bocadillo Garlego” in “Marela Cantina”, dat ik herkende van drie jaar terug. Overigens herken ik maar weinig van de etappes vanaf Melide van drie jaar terug. Het lijkt wel of ik er totaal 'niet bij was'. 

Tijdens de lunch kwamen er drie Amerikaanse dames bij ons zitten. Kat (grootmoeder en schoonmoeder van Allie), Marta (schilderes) en Allie, moeder van twee en in verwachting van een tweeling. Weer een bijzondere ontmoeting waarbij het gevoel van verbondenheid groot was. “Travel makes one modest. You see what a tiny place you occupy in the world” (Flaubert). En toch is er een gevoel van verbinding. Wat al die mooie ontmoetingen ook bij me oproepen is, dat dit ook de wereld is waar we in leven. Het kan dus ook anders dan oorlog, wreedheden, en doodslag. 

Ik zag de belladonnalelie bloeien. Ik ben niet zo van de lelies, maar de naam is wonderschoon. De mais werd geoogst, het gras met een zeis gemaaid. 
Ongemerkt verdwenen de 20 kilometers onder de wandelschoenen. Het was een makkelijke etappe. En zo kwamen we om 14.15 uur aan bij “Pension 23 Vente e tres”, waar we een lichte kamer met wc en douche en een mooi uitzicht hebben. 

Morgen de laatste 20 kilometer naar Santiago. Een gevoel van weemoed kan ik niet ontkennen. Het zit er bijna op en ik wil eigenlijk niet dat het stopt.