“Stel je geluk niet uit tot ooit of later. Pluk vandaag de dag …”

(Citaat: Spreuk van de dag 14 april. Vóór Positiviteit)

De wereld was heel klein vanmorgen én koud. Het was 6 graden bij vertrek om 9.15 uur, maar langzaam kwam de zon te voorschijn. Uiteindelijk hebben twee uur in de volle zon gelopen en verschenen  toen de eerste wolken. 
Het dal was nog gevuld met mist bij vertrek. Mooi gezicht! 
Ik zag krentenboompjes bloeien onderweg naar het station. Een groep puttertjes begeleidden ons. Het station ligt 2 kilometer van de camping, dus prima te doen. We gingen weer een CFL wandeling maken van Troisvierges naar Clervaux (Cliärref op z’n Luxemburgs). De treinreis duurde maar vijf minuten. 

We startten met koffie in een café. Om 10.15 uur begonnen we met wandelen. Troisvierges heeft circa 3.654 inwoners en staat voor de drie maagden Fides (trouw), Spes (hoop) en Caritas (naastenliefde).
De hoofdstraat bestaat uit strak tegen elkaar gebouwde huizen in gele tinten, roze, wit en ecru, zoals we dat zo vaak hebben gezien in de stadjes die we hebben aangedaan.
Ik zag roze knoppen in de meidoorn en bloeiende helleborus. We liepen langs een beek en klommen vervolgens naar een soort hoogvlakte. De jas ging uit. Ik zag het eerste fluitenkruid bloeien, de brem en de roze dagkoekkoeksbloem. We daalden af via een smal bospad naar een beek en zagen het voormalige klooster in Cinqfontaines. 

Het klooster uit begin 20e eeuw heeft een bewogen geschiedenis. In 1941 werd het in beslag genomen door de nazi’s die het gebruikten als een plaats voor internering voor Joden uit Luxemburg. Van 1941tot 1943 werden de Joden uit Cinqfontaines (vijf putten) gedeporteerd naar de getto’s en vernietigingskampen in Oost-Europa. Het klooster lag vlakbij de spoorlijn, waardoor de Joden in het geheim gedeporteerd konden worden. 
In 1944  veranderde het Amerikaanse leger het klooster in een veldhospitaal. In 1969 is er een herdenkingsmonument aan gewijd. In 1973 werd het een retraite- en bezinningscentrum. 
De priesters keerden na de het einde van de oorlog terug en de laatsten verlieten in 2021 het klooster. Sindsdien wordt het gebruikt voor educatieve activiteiten. 

We liepen weer verder omhoog door het bos. Er werd bosbouw gepleegd; naaldbomen werden neergehaald. We liepen over de bosrand. Fris groen blad van de wild roos, lijsterbes en berk. We dronken nog een kop koffie terwijl een rode wouw boven ons hoofd cirkelde. In de witte dovenetel zoemden de akker- en de aardhommel alsof het een lieve lust was. 
We misten de afslag door het bos en liepen een stuk naast de spoorlijn. We passeerden Maulesmillen. Om 13.00 uur lunchten we op een idyllisch plekje naast een beek. Zo’n plek waar je de ijsvogel verwacht; snelstromende beek met hoge oevers en overhangende takken. We hebben ‘m niet gezien, maar genoten van het heerlijke plekje. De beek stroomde heel rustgevend zachtjes murmelend en gorgelend voorbij. 
Na de lunch ging het pad via een bosrand op en neer. We zagen veel citroenvlinders en dagpauwogen. Op een gegeven moment zagen we de Abdij en het station van Clervaux. Wat stonden er veel auto’s geparkeerd! Gratis vervoer en hoge benzineprijzen; een gouden combinatie! We liepen langs de “Onze Vrouwe Loretta” (1761). 
Op weg naar het centrum zag ik nog de stinkende gouwe bloeien. 

Om 15.00 uur installeerden we ons op stoeltjes voor Gea met een pot thee, maar het duurde zeker een uur voordat de wolken ruimte gaven. En dan is het zo aangenaam lekker met 14 graden.
Ja, we hebben andermaal de dag geplukt. Het was een mooie afwisselende wandeling van 15 kilometer, waarbij we 400 meter hebben geklommen en 450 meter gedaald. Tot onze verrassing zijn we maar liefst negen wandelaars tegen en dat op een doordeweekse dag!
Morgen de laatste (wandel)dag!