“Je bent je eigen pelgrim” (onbekend)

De zuivere en heldere zang van de merel maakte me wakker om half zes en daarna kon ik niet meer slapen. Ik had zin om de dag te beginnen. Ik ging wandelen vandaag. Gisteren had ik kennisgemaakt met de “Peacewalk” en dat smaakte naar meer.
Een mailtje van Mirjam en één van Trudie hadden me opmerkzaam gemaakt op de “Walk of Peace”, die gisteren door Rhenen liep, voorafgegaan aan een meditatie voor vrede. Met mijn vrienden Anneke en Hein zouden we mee lopen naar Wageningen (circa 10 kilometer). 

De “Peacewalk” is op 31 januari gestart in Finisterre (Spanje) en verbindt 19 landen op twee continenten over een afstand van ongeveer 8500 kilometer. Op zaterdag 25 april is de wandeling gestart in de Dominicuskerk in Amsterdam, Frankrijk, Polen en Duitsland volgen in mei, Slovenië in augustus. De paden vloeien uiteindelijk samen in Sarajevo, vanuit waar de pelgrims naar Jeruzalem lopen. In Al- Quds/Jeruzalem zal de tocht in juni 2027 eindigen. 
Rikko Voorberg is initiatiefnemer van deze pelgrimstocht. Hij zegt het volgende: “Aziz Abu Sarah en Maoz Inon zijn beiden geraakt door de oorlog. In plaats van conflict kiezen ze voor compassie. Samen wandelden ze een achtdaagse pelgrimage. Door elkaars leven, regio, mensen, geloof en verschillen. Ze schreven het boek ‘The Future is Peace’. “The only way to reach sustainable Peace and justice is through dialoque…. (..) Acknowledging them. And then start  walking together”. 
Met de Peacewalk laten we ons inspireren door hun reis. En steunen we deze vredesbeweging.

Dit is de Peacewalk:

1. We erkennen dat vrede de verantwoordelijkheid van ons allemaal is

2. We beseffen dat het niet eenvoudig is. Want het vraagt om toewijding, recht doen, verzoening en hoop.

3. We kunnen dit niet alleen.

4. We beloven te leren van de vredestichters die ons zijn voorgegaan. En van hen, die dit werk doen vandaag.

5. We beloven te leren wat er voor vrede nodig is: persoonlijk en gemeenschappelijk, spiritueel en politiek. Elke stap  van de weg”. 

Het is interreligieus en iedereen mag meelopen, ook gezinnen met kinderen. Eén 93-jarige man achter de rollator liep gisteren en vandaag ook mee. En je kan overal aanhaken. Er zijn de nodige rituelen bij vertrek en aankomst, er is muziek, een pelgrimspaspoort, pelgrimsstokken en een wereldvredesvlam, die als vlam van hoop meereist. Voor meer informatie: https://peacewalkinfo.nl 

Ik deed mee met de meditatie gisteren en liep mee tot Wageningen. Ik vond het een bijzondere ervaring met mooie gesprekken. Onder andere met een 15-jarige die er als een herder uitzag. Hij bleek de zoon van Rikko Voorberg te zijn. Hij loopt na het schooljaar door naar Jeruzalem. Hij leert meer van deze levensveranderende reis dan op school, denk ik.  
De tocht gaf me echt een Camino gevoel; we waren één grote familie met een hoger doel. Niet de bestemming was het doel, maar de vrede in jezelf en de uitstrekkende hand naar de ander; “ik heb je nodig om vrede te creëren”. 
Het welkom in Wageningen op het vijf mei plein waar Hotel de Wereld staat, was warm met mooie woorden en een koor optreden. 

Hetzelfde plein was vanmorgen ook het vertrekpunt. Om half negen werden we verwacht voor het praatje van burgemeester Vermeulen, die ons uitgeleide zou doen. 
Ik vertrok om 7.50 uur met de bus naar Wageningen. Het was 10 graden en wolkenloos. De stad was nog nauwelijks tot leven gewekt. Op het bewuste plein waren nog nauwelijks pelgrims.
Rikko deed zijn praatje, alsook de burgemeester. In een grote kring werden de lopers geteld: 158! Vraag van de dag was: “ wat mag vrede kosten?”. Blaren, een dag wandelen in de zon ….? Of?
Ik vond het een confronterende vraag. Want ja, ik zeg wel stop tegen bezetting, oorlog, genocide, terrorisme,  haat en polarisatie, maar ik strek mijn hand niet uit over de breuklijn. Daarmee bereik je geen vrede, die hand is essentieel. Ik beloofde mezelf erop te letten; oordelen loslaten en de moed hebben om me te verplaatsen in de ander. Moeilijk, maar ik ga er echt op letten. Deze pelgrimstocht is een vorm van geweldloos verzet, waarin ik heel erg geloof. Een leerschool in vrede. 

Om 9.00 uur liepen we het centrum uit   onder begeleiding van muziek. Via de Wageningse dijk langs de prachtige uiterwaarden, liepen we naar Renkum. Het fluitenkruid bloeide, en ook de klaproos, de iris. De populieren ruisten in de oostenwind, kracht drie. De lucht was diepblauw en de zon verwarmde mijn wangen. We kregen een papieren vredesduifje onderweg; een creatieve bijdrage aan de tocht. 
Ik sprak met een gezin met twee kinderen uit Zutphen, die al vanaf Amsterdam liepen. Zij belichaamden vrede in de manier waarop zij met elkaar omgingen; met respect en waardigheid. 
In Renkum was er een korte pauze om te plassen en koffie te drinken. Het terras van “Beleef” zat in mum van tijd vol. Eén onaangekondigde overval voor de uitbaters. 
Na de pauze had ik een mooi gesprek met Trix uit Zwolle. Zelfde leeftijd. Wij kwamen tot de conclusie dat vrede begint met vrede in relaties.
Van 11 uur tot 11.30 uur was het bedoeling dat we in stilte liepen, maar dat liet zich niet iedereen zeggen. 
ik had een bijzondere ontmoeting met een zen boeddhist, die haar opleiding geestelijke verzorging aan het afronden was. Wat een mooie gesprekken met bijzondere mensen! 
Via Heelsum, Doorwerth en Heveadorp liepen we naar het oudste kerkje van Nederland, dat in Oosterbeek staat (10e eeuw). Daar lunchten we tot 13.15 uur. Gesprekken over duurzaamheid, klimaat en familie, maar ook hoe je je verhoudt tot het wereldnieuws. Het voelde zo vertrouwd alsof ik mijn gesprekspartners al veel langer kende. Gesprekken, in dialoog zijn, echt luisteren naar elkaar geeft verbroedering en verbinding. 

De meidoorn bloeide uitbundig. Op weg naar Arnhem zag ik veel bloemen bloeien: azalea, judaspenning, akelei, alium, boshyacinthen, ooievaarsbek, stinkende gouwe, kastanjebomen, sering, brem, roos, iris, geum en blauwe regen. 
We kregen onderweg een goede reis gewenst en een woord van dank. Ik voelde me er een beetje ongemakkelijk bij; ik loop 20 kilometer en dat is alles. Wel voor de vrede en dag maakt het verschil! 
Na een half uur bereikten we de grens van Arnhem. We liepen langs het Museum Arnhem. Nu was nog een half uur naar de Koepelkerk in het centrum. Daar kwam ik om 14.15 uur aan. Daar ving een uitgebreid welkomstprogramma aan met poëzie (Dawood Salaiman), spoken word (Tim Lenders), muziek, snacks uit allerlei werelddelen, gemaakt door nieuwkomers. Om 16.15 uur ben ik weggegaan en ben ik teruggelopen naar het station. Met twee bussen kwam ik thuis om 17.00 uur. Met een enorme blaar onder mijn voet! 

Het waren twee prachtige dagen. Ik voelde me onderdeel van iets wat groter is dan ikzelf. Ik ben niet zo belangrijk als ik mezelf wel eens zie, maar ik kan wel een beetje verschil maken in een wereld met oorlogen in Oekraïne, Gaza, Iran, Libanon en Soedan. Machthebbers doen niets, dus moeten wij het doen. Machteloosheid in zetten voor universele vrede. ik ben blij dat ik daar onderdeel van ben geweest. “Je bent je eigen pelgrim”.