“A walk in nature, walk the soul back home (Mary Davis)

Is het mogelijk tegenwicht te bieden aan de retoriek van D. Trump: “Uitwissen van de Iraanse beschaving” en “losbarsten van de hel”? De toekomst is ongewis ondanks de wapenstilstand van twee weken. Amerika kraait de victorie. Het raakt mij meer dan mij lief is. 
Mijn bron van geluk is een wandeling in de natuur en om mijn ziel weer tot rust te laten komen. 
 

De temperatuurverschillen zijn enorm: om 7 uur net rond het vriespunt en om 13.00 uur 20 graden. Laagjes aan dus.
We namen bus 271 tot Rosport centrum. Het was 10.00 uur toen we echt met wandelen begonnen. Gelijk omhoog.De jas ging meteen uit. 
In de Église Saint-Michel brandden we een kaarsje voor de wereld, tegen beter weten in. We liepen het prachtig aangelegde park rond het Henri Tudor Museum in. Henri Tudor had een passie voor elektriciteit. Dit interactieve museum schijnt een “must to do” te zijn, maar wij hadden andere plannen. 
 

We liepen het bos in, langs de bosrand, licht stijgend. Ik zag dat gevlekte aronskelk bloemknoppen heeft. Het bos wordt steeds groener.  De beuken hebben fris groene blaadjes. De groene specht lachte ons uit, een blauwtje fladderde voorbij.  Vogels kwinkeleerden er vrolijk op los. We liepen langs een grot. Boven ons hoofd vliegtuigen; het vliegveld van Luxemburg is niet ver weg. 
Eén uur later bereikten we het hoogste punt van vandaag, 311 meter, in Girsterklaus. De 14e eeuwse Notre Dame de Girsterklaus staat bekend als de oudste bedevaartplaats in Luxemburg. Het heeft een massieve toren dat zou duiden op een uitkijktoren met militaire doeleinden uit de vroege middeleeuwen. 
Na koffie op een bankje voor de kerk, gingen we verder. De kerk was open. Een prachtig interieur met een 13e eeuws houten beeld van “Onze Lieve Vrouwe van de hazelaar” (ja, echt) en 18e eeuwse barokke beelden van heiligen. Een fresco op het plafond. De oude grafstenen en kruisen voor de kerk geven de plek een verstilde sfeer.

De fleecetrui ging uit. Ik zag koolwitjes, citroenvlinders, een kleine vos en mijn eerste  oranjetipje van dit jaar. We daalden af langs de Girsterbaach en staken deze over. We waadden vier maal door de beek. En weer ging het omhoog langs de bosrand. Girst zagen we aan de overkant liggen. Het ging op en neer.
Even na 13.00 uur lunchten we en deed ik een mini dutje in het hoge gras.

We liepen langs een veld met blauwe ereprijs, witte dovenetel, boterbloemen en cypreswolfsmelk. Born was zichtbaar, maar wij bogen af. We daalden af langs “Naturschutzgebiet Deiwelskopp” over een stenig pad en trap. Twee en twintig (jonge) koeienogen keken ons hier aan . Even na 14.30 uur liepen we Moersdorf binnen. Voor de kerk dronken we thee uit de veldfles. De busrit terug naar Wasserbillig centrum was hoogst onaangenaam. Het leek bijna of de chauffeur had gedronken (reed over stoepranden, reed te hard) en daarbij stond de muziek keihard. 
 

Op het overvolle terras van “Café Queens”, waar de Sûre de Moezel instroomt en de veerpont naar Oberbillig (Duitsland) vaart, dronken we een alcoholvrij wit biertje. Die smaakte! We hadden 11 kilometer gelopen waarbij we 350 meter hebben geklommen en 380 meter gedaald. 
De rust zit weer in mijn hoofd.