“Wie in het dal blijft, zal nooit de andere kant van de berg zien” (onbekend)

De nachten zijn een probleem. Ook vannacht veel rukjes en om 5 uur klaarwakker. En dat moet de zomertijd nog beginnen. Vannacht dus. 
Astrid, mijn gastvrouw was druk met het ontbijt toen ik de keuken binnen kwam. Ik maakte kennis met Marianne, de andere gast. Zij liep de Dutch Mountain Trail en volgende maand zes weken van Pamplona naar Portugal. Je hebt altijd baas boven baas. Ik ben de tijd voorbij om me te laten intimideren. 

Ik vertrok om 8.45 uur. Het was nog fris met 7 graden en een noordwesten wind, kracht 3. Ik heb vandaag grotendeels met de wind op kop en de zon in de rug gelopen. Eerst naar Holset en Harles. Gelijk weer omhoog, maar “wie in het dal blijft, zal nooit de andere kant van de berg zien”. Ik liep door het Melchelderbeekdal, richting kerk, langs een weiland met uit de kluiten gewassen lammetjes. Binnen het uur was ik in Vijlen, een duizendjarig bergdorp; in 1016 werd Vijlen voor het eerst genoemd in een officiële acte. De kerk Sint Martinus (neogotische hallenkerk, gebouwd tussen 1860 en 1882) torent hoog boven het stadje uit. Vriendelijke witte wolkjes dreven over. Bij de bakker kocht ik twee belegde broodjes en espresso to-go. Het was rond tien uur. 
Ik zag paarse en witte dovenetel, paardenbloemen en madeliefjes bloeien. Het gebied waar ik door heen liep was agrarisch en bezaaid met vakantiewoningen. Dagpauwogen fladderden voorbij. Ik hoorde een fazant, vinken en tjilpende mussen. Naast paarden en koeien, zag ik ook varkens in het gras rondscharrelen. 

Even na Nijswiller nam ik een uitgebreide theepauze in de zon. Van de gedeeltelijke zonsverduistering heb ik niets meegekregen. Ik had geen eclipsbrilletje bij me en met een zonnebril was het te gevaarlijk. Ik vervolgde de route langs de prachtige Selzerbeek. Ondanks de ideale omstandigheden, heb ik tot nu toe geen ijsvogel gespot. Ik liep langs Wahlwiller omhoog. Vandaag weinig klimpartijen, maar wel paden door akkers die slecht waren aangegeven. Ik heb het nodige meters omgelopen. “De route des Vins” werd aangegeven, maar ik zag geen wijnstokken. Wel paars bloeiende hondsdraf, lichtblauwe ereprijs en roze en paarse gevlekt longkruid. En ja, mijn eerste oranjetipje, een maand te vroeg. Geen pinksterbloem in bloei nog. De rij populieren bij Eijs gaf het weidse landschap een Toscaans uiterlijk.
Ik at mijn broodjes op voor het klooster van Wittem. Ineens hoorde ik mijn naam, José en Wil. Zij hadden het klooster bezocht en zetten hun fietstocht voort.
Ik besloot door te lopen naar Wijlre. Ik bewonderde de kastelen van Cartils en Wijlre. De laatste twee kilometers naar “Gullepe” werd ik vergezeld door de man met de hamer, maar ik bleef de regie houden. Mijn benen werden zwaar, mijn rug en schouders beurs. Wat was ik blij toen ik om 15.10 uur een Leffe blond 0,0 bestelde op het terras van “Herberg de Zwarte Ruiter”. Ik hield het bij eentje; 5,25 euro per flesje! 

Dankzij Google vond ik mijn laatste logeeradres. Had ik tot nu toe jonge gastvrouwen getroffen, die nog in het arbeidsproces actief waren, nu trof ik een dame op leeftijd. Eerst theedrinken en babbelen en dan naar mijn ruime kamer. Ik ben er super tevreden mee. Helaas geen waterkoker. 
Inmiddels heb ik DickJan uitgebreid gesproken. Ik rond dit verhaal af en ga ergens wat eten. Morgen loop ik niet verder dan Houthem Sint Gerlach. Daar neem ik de trein naar Maastricht. Mijn terugreis naar Rhenen duurt drie uur. 
Vandaag erg genoten en weer pijnvrij gelopen; ruim 20 kilometer!