“Doorzettingsvermogen is een goede vorm van koppigheid (Anne Barratin)

We vertrokken om 8 uur. Het was zwaarbewolkt en 13 graden. In A Fonsagrada zou het 19 graden zijn bij aankomst.
In “Restrepo” deden we boodschappen voor onderweg, onder andere brood en water. Na twee espresso gingen we van start. Zonder mededogen werden we meteen een klim opgejaagd. Ik verwonderde over het herstelvermogen van mijn lijf; alles deed het weer zonder pijn. 

We liepen over veldwegen door een agrarisch landschap het ene gehucht in en uit: A Ferrapa (met de melkfabriek), Cereijeira, en via de Capilla de la Esperanza bij Malneira  naar Castro. De gelijknamige Albergue schonk heerlijke espresso en had lekkere “Tarte de Santiago”. Het was even na 9.30 uur. 
Castro (665 meter) is een mooi dorpje met moestuintjes en veel bloemen, zoals dahlia’s. 
Nu was het klimmen geblazen naar de pas op 1110 meter. Dat was een stevige klim. We raakten aan de praat met Lisa en Bart uit New Orleans. Natuurlijk bleef Trump niet onbesproken, maar ook de waarde van familie was een gespreksonderwerp. Aardige lui, die we in A Fonsegrada weer terugzagen in het restaurant waar we aten. 

Ik vond het zwaar, heel zwaar. Mijn hele lijf protesteerde en deed pijn. Stoppen was geen optie, ik moest door. In mijn hoofd was een koor van stemmen aan het woord,  de reinste kakofonie. Ik genoot niet langer, maar streed met mezelf. Ook dat hoort erbij; accepteer het en loop door. Ik ben dan niet op mijn best. 
We lunchten even voor El Acebo en staken  de grensovergang met Galicië over. De wegwijzers geven vanaf nu het aantal kilometers aan die we nog naar Santiago moeten lopen: nog 166,98 kilometer. 
in “Casa de Acebo”, enige bar en huis in Acebo, dronken we nog een espresso en maakten we gebruik van het toilet. 
Via Cabreira, Fonfria liepen we naar Barbeitos. In “Castro Ventos Meson” dronken we thee voordat we de laatste drie kilometer beslechtten. In het gehucht Silvela staat de "Capilla de Santa Barbara del Camino". Het kleine gebed op de deur luidt: ”Heiige Barbara van de route, in de hemel sta je geschreven; behoedt ons brood en onze wijn en behoudt alle pelgrims”. Mooi toch!

Nog twee kilometer, waarvan een uur vlak en een half uur steil omhoog naar A Fonsagrada. Ik voelde me iets beter na de pauze. Die laatste klim was “killing”. Om 16.20 uur was de top bereikt. 
Het “Pension Casa Cuartel” was aan het begin van dorp gesitueerd. We hebben een mooie kamer. Na een warme douche was alle vermoeidheid van me afgevallen. We deden boodschappen in de super hier tegenover en liepen toen naar “Restaurante Caldeira 1954”, waar we vroeg konden eten. We aten pimientos de padron (we zijn weer in Galicië), langostines ajillo, milhoja berenjena, pan,  een fles (heerlijke) witte wijn en vier espresso. Totaal: 52,60 euro. We blijven ons verbazen over de horeca prijzen hier. 

We hebben de helft van de afstand naar Santiago gelopen. Het hoeft voor mij niet zo snel te gaan. Het leven uit de tas en elke dag weer kilometers afleggen door een schitterend landschap en de verassing in welk onderkomen we terecht komen, blijft een avontuur. Het ging vandaag niet erg soepel, maar “doorzettingsvermogen is een vorm van koppigheid”. We hebben het  weer mooi gedaan. Ik voel me trots en voldaan!