“Het is hoe het was, het gaat hoe het komt” (Ingspire)

Een beetje spannend is het wel om nu al vooruit te kijken naar ons vertrek aanstaande zaterdag. Even ter herinnering: een dag voor vertrek vorig jaar, moesten we onze reis annuleren omdat DickJan een scheurtje had in het netvlies van zijn linkeroog. Na driemaal te zijn gelaserd, konden we (10 dagen later) uiteindelijk toch vertrekken. We liepen niet de Camino Primitivo, maar de Inglese. “Het is hoe het was, het gaat hoe het komt”. Een nieuwe ronde met nieuwe kansen.

”Het klingelen van koebellen, zonlicht dat stervormig door het lichte bladerdak straalt, vredig grazende paarden in een weids landschap, het gevoel van vrijheid op winderige hoogvlakten en uitzicht op naar de horizon toe steeds blauwer wordende bergketens. Het zijn dit soort momenten die de Camino Primitivo aan de pelgrims schenkt, en die nog lang nawerken na de terugkeer in het dagelijkse leven. 
Elke weg begint met een doel. Zonder doel is er geen weg. Zonder de boodschap van de ontdekking van het graf van St. Jacobus bijna 1200 jaar geleden in het noordwesten van Spanje was koning Alfonso II van Asturië niet van Oviedo naar Galicië gereisd om eer te bewijzen aan de heilige. Santiago de Compostela zou nooit zijn opgericht en het zou geen doel zijn geworden van miljoenen gelovigen”. (Rother Wandelgidsen Camino Primitivo, 2022, pagina 3. In het vervolg benoem ik alleen het paginanummer) 

De pelgrimsroute is vrijwel onveranderd in die 1200 jaar. Het is het oudste, oorspronkelijkste en natuurlijkste en staat ook bekend als de meest “vermoeiende, veeleisende en uitdagende”. Alleen al in Asturië (200 kilometer) is het 5300 meter klimmen en 4400 meter dalen. Het klinkt zowel prachtig als inderdaad heel uitdagend. Ik heb toch maar een pot magnesium pillen gekocht voor de spieren. 
Het Prinsdom Asturië  telt circa 1 miljoen inwoners op 10.602 vierkante kilometer (98 inwoners per vierkante kilometer). De hoofdstad is Oviedo. Bijna eenderde van de hele regio staat onder natuurbescherming, waaronder de Picos de Europa. 
Op dag acht wandelen we Galicië binnen,  op 1110 meter. Dan zitten we ongeveer op de helft. 
“Oviedo (220.600 inwoners) en Lugo (98.300 inwoners) zijn de grootste en cultuurhistorische belangrijkste steden aan de Camino Primitivo. Daartussen verloopt de route door toeristisch nauwelijks ontsloten gebieden, waarin desondanks veel interessants valt te ontdekken” (pagina 10). 

Ik heb er heel veel zin in. Van DickJan heb ik een nieuwe rugzak gekregen (alvast voor mijn verjaardag) met een brede heupband. Op mijn relatief nieuwe wandelschoenen heb ik dit jaar nog geen blaar gelopen, maar ik neem wel wandelwol mee. Ik heb de nodige kilometers gelopen, dus ongetraind ga ik niet weg. Hoe mijn knie het houdt, gaan we wel merken. 
Nog vier dagen en een nieuw avontuur begint. We vliegen aan het eind van de middag op “Aeropuerto de Asturias” en dan is het 45 minuten met de bus naar Oviedo. Daar verblijven we twee nachten. Maandag 8 september gaan beginnen aan de Camino Primitivo, ruim 300 kilometer. We lopen gemiddeld 20 kilometer per dag. Op 23 september hopen we Santiago de Compostela aan te komen. 

Wat ik hoop, is dat ik het naseizoen leer te omarmen (in plaats te verfoeien) en dat ik met de verwondering van een kind mijn voetstappen toevoeg aan al die miljoenen voor mij en miljoenen na mij. Ik wil me als “een kind verheugen door de nieuwe vergezichten van de natuur” (vrij naar Marie Curie). Het is een voor ons ongebruikelijke tijd van het jaar waarin we “pelgrimeren” en wie weet wat dat allemaal gaat brengen.

Tot in Oviedo! 
 

(Foto’s van vandaag komen uit de wandelgids)