“Er is iets met het ritme van wandelen….

waardoor de geest en het lichaam na ongeveer anderhalf uur synchroon gaan lopen” (Bjork)

Gisteravond hebben we zalm en tonijn gegeten in “La Marina”. Het hoogtepunt van de maaltijd was de huisgemaakte tiramisu. 
We waren getuigen van een bijzondere zonsondergang; mist kwam van zee aanrollen. Mooie foto’s geschoten. Van buurman Paul van Ommen kregen we foto’s van het Noorderlicht die hij in het Binnenveld heeft gemaakt; ook heel bijzonder en prachtig! 

Meeuwen waren vanmorgen onze wekker. We waren wat verrast dat het grijs was. Ontbijten deden we op onze kamer. De koffie dronken we in “Plaia Das Lanchas”.
De legende, die verbonden is aan Muxia, vertelt dat tientallen jaren ervoor, toen Jacob de Meerdere nog in Galicië predikte zonder veel resultaat, een boot van steen aankwam in Muxia met aan boord de Heilige Maria in menselijke gedaante. Zij wilde hem troost bieden. De kerk op de rotspunt, de “Virxe da Barca” en de niervormige “Pedra dos Cadris” (Maria’s boot) herinnert aan deze legende.

De bus vertrok op tijd (8.30uur). Via Cee en Concurbion (ons bekend uit 2018) reed hij naar Finisterre. Daar kwamen we 40 minuten later aan. In Finisterre zou in 814  volgens de legende het graf van Sint Jacobus zijn gevonden.Na een kop koffie, startten we om 10.15 uur. Eerst even langs de kust, langs het “Pension Langofriera”, waar we in 2018 hebben geslapen. Boerenzwaluwen vlogen laag. Bij San Martino de Duio zou de verdwenen stad Dugium bevinden. 

Het was vandaag een van de mooiste wandelingen. Weliswaar 28,5 kilometer met 530 meter hoogteverschil,  maar het was zo mooi landelijk met natuurstenen huisjes, hooischuurtjes waar nu mais in lag te drogen, trekkers op het land, piepkleine dorpjes, zwaluwen boven ons hoofd, glooiende weilanden, bospaden, al dan niet met holle wegen die ommuurd waren met lage stenen muurtjes en tot een uur of twaalf tegemoetkomende pelgrims op weg naar Finisterre. Rond twaalf uur brak de zon door. In het bos bloeiden brem, vingerhoedskruid en akelei. We zagen op een gegeven moment de azuurblauwe zee. We werden een tijdje vergezeld door vier energieke honden die niets deden, maar om ons heen bleven rennen. Na enige tijd verscheen op het pad een jeep, waarin de eigenaar van de honden zat . Daar waren we gelukkig vanaf. 
Om 13.00 lunchten we op een mooie plek na A Canosa bij een bron. Daar trok de lucht weer dicht. In Lires werden we ineens verrast door een fel, kortdurend vuurwerk. In een bushokje in Guisamonde dronken we thee uit de veldfles en verwonderden we ons over de laagvliegende boerenzwaluwen. Het venijn zat in de staart met een klim. En toch vond ik die niet eens zo zwaar; het was de combinatie van de afstand en het voortdurend klimmen en dalen dat ik op een gegeven moment wel zwaar vond. Ik was erg opgelucht, dat we Muxia binnenliepen. 
Prachtige wandeldag! Genoten! En helemaal eens met Bjork! Ik ben nu helemaal stijf, maar heb nog steeds geen blaren! Eerst maar ‘s gaan douchen. 
Morgen de laatste wandeldag! 

Ps Joost Klein is gediskwalificeerd voor het Songfestival 2024