“Slow down and enjoy the simple pleasures in life” (onbekend)

We hebben de (klein)kinderen en Overijssel verlaten en hebben het weekend in Scherpenzeel (Friesland) gestaan. Op weg naar Scherpenzeel hebben we de prachtige Art Nouveau "Villa Rams Woerthe" in Steenwijk bezocht. Een cultureel weekend volgde met de opera “Tosca” van en in Spanga, voorafgegaan met een driegangendiner bij Saskia in Ossenzijl. De zondag hebben we een fietstocht gemaakt naar “Museum Belvedère” in Oranjewoud, waar we de mooie tentoonstelling van Jan Mankes hebben bezocht. Maandag op weg naar deze camping in Steenbergen, hebben we genoten van het skûtsjesilen in de Veenpolder (Drachten) en waren we getuigen van de finish van Grou als eerste skûtsje. 

Vandaag hebben we een etappe van het Drenthepad gelopen. We vertrokken om 9.20 uur van de camping. Het was zwaarbewolkt en 17 graden. De zon liet zich vandaag niet zien en het werd ook niet warmer dan 19 graden, te koud voor de tijd van het jaar. We hebben vandaag ook de nodige buitjes gehad, maar het geeft wel een getrouw Camino beeld. 
Eerst fietsten we ruim 5 kilometer naar het busstation van Roden. Daar namen we bus 4 naar Groningen (20 minuten), waar we overstapten op bus 9 naar Eelderwolde. We reden langs de ingrijpende bouwplaats bij het Groninger station, dat niet langer een kopstation is. En wat een complex is het Martini ziekenhuis! 
Een uur nadat we waren vertrokken van de camping, startten we met het Drenthepad. “Dit pad is het oudste gemarkeerde (pas zichtbaar vanaf Roderwolde) langeafstandswandelpad van Nederland met een lengte van 340 kilometer. Het pad voert door drie Nationale Parken, UNESCO Werelderfgoed Koloniën van Weldadigheid en UNESCO Global Geopark de Hondsrug. 
Het Drenthepad loopt door de Onlanden met de vroegere madelanden (drassige hooilanden) van Eelde en Peize. Boeren lieten hun vee grazen in de zomer en maaiden het hooi. Toentertijd werden deze landen als onnuttig of “onland” beschouwd. Tegenwoordig is het een belangrijk waterberging- en natuurgebied. De weilanden worden niet meer bewerkt en men laat het bewust verruigen” (bron: informatiebord). 
En dat was ook wat we zagen: allerlei soorten grassen en wilde bloemen, zoals (rol)klaver, haagwinde, Sint Janskruiskruid, vogelrijke, kattenstaart, gele vertakte leeuwentand, berenklauw, goudgele honingklaver, lisdodde, duizendschoon, speerdistel, smalle weegbree, veldzuring, ratelaar, wilgenroosje, echte kamille en dagkoekoeksbloem. 
Het was fris met de westenwind, kracht 3 op kop. Ik zag een enorme roofvogel, maar die kon ik niet goed op soort brengen. Ik ben niet goed met roofvogels. De buizerd hoorde ik wel miauwen en verder scheerden de zwaluwen boven de graslanden. Op vochtige plekken groeiden pitrus en moerasspirea. Geel nagelkruid knikte in de wind. Een aanhoudende triller deed me aan een kikker denken. 
We liepen onder door de drukke Groningerweg, waarover we met de bus hadden gereden. Via een brug over Peizerdiep volgden we het pad naar de Hoofdstraat van Roderwolde. Roderwolde is ontstaan in de Middeleeuwen als veenontginningsbasis. De wouden van weleer hebben plaats gemaakt voor wei- en hooilanden. 
“Molen Woldzigt” viel meteen in het oog. Deze stellingmolen is gebouwd in 1852 voor het maken van graan en slaan van olie. Tot aan de jaren 40 van de vorige eeuw werd lijnzaad verwerkt. Het bijproduct, de lijnkoek, vond dankbaar aftrek bij de boeren als veevoer. Opvallend zijn de twee zijvleugels, waar het Nederlands Graanmuseum gehuisvest is. 
De protestantse Jacobskerk (1831) met een klok uit 1634,  was -tot onze verbazing- zowaar open. Opvallend waren de ramen die een moderne variant waren van glas in lood. We brandden een kaarsje voor Gaza voor de zoveelste keer. We liepen langs het café “Het Roode Hert”, dat al in 1557 werd genoemd, maar nu definitief gesloten lijkt.

Boerenwormkruid, duizendblad en knoopkruid in de berm. En een weiland vol cosmea en zonnebloemen; een prachtig gezicht! 
Eindeloze weilanden met aan de horizon bomenrijen, koeien en boerderijen. Het buurtschap Sandebuur is een buurtschap op een oude zandrug te midden van natte veengronden. 
Het spetterde een beetje, maar we liepen door in de regenjas en onder de plu. 
We liepen Foxwolde binnen een ander buurtschap. Longkruid, cichorei, teunisbloem en in de sloot waterdrieblad en gele plomp. Vervolgens over een hele rechte weg richting Leek. In Leutingewolde lunchten we op een bankje. We zagen de bui al hangen. De wind nam toe en de wolken werd steeds donkerder. De Esch van Leutingewolde is een oud escomplex op de rand van de Drentse zandgronden dat fraai uitsteekt in het omliggende weidegebied. 
In de Leekstervaart bloeide de invasieve exoot, de kleine waterteunisbloem. En ik zag de douglaspluimspirea, nooit eerder gezien en de app moest me helpen om de plant te determineren. 
De bui barstte los, net voor de “Camping Cnossen” aan het Leekstermeer”. We dronken thee in het restaurant en wachtten tot de bui overgetrokken was. 
Het Leekstermeergebied vormt een laagte tussen de hoger gelegen Drentse zand- en Groningse kleigronden. 
Het pad liep over de camping, waar de mooiste en grootste bramen groeiden. Ze waren ook nog eens lekker. We liepen nu over een graspad, waar langs guldenroede bloeide. Ik zag een parelsmaniet met naaktslak. We liepen het Landgoed en Familiepark Nienoord op. De  borg kent een rijke geschiedenis. De twaalfde eigenaar van de borg werd in 1884 Jonkheer mr. Johan Emilius Abraham van Panhuys (1836-1907). Hij liet in 1884 de borg door de Groningse architect J. Mans herbouwen als villa in Art Nouveau en neoclassicistische stijl. Op 6 november 1907 raakte de koets waarin de familie Van Panhuys zat, te water. Zij verdronken allen in het  Hoendiep bij Hoogkerk. Nu is het Nationale Rijtuigenmuseum uitgerekend in de villa geherbergd. We liepen naar het centrum van Leek en vervolgens naar Nietap. Via een smal bospad en het ven Het Vage Vuur liepen we op een gegeven moment Roden binnen. 
Toen we bij de fietsen kwamen bij het busstation hadden we 21,5 kilometer gelopen. Nog ruim 5 kilometer te fietsen naar de camping waar we om 17.30 uur aankwamen. 

“Slow down and enjoy the simple pleasures in life”, dat en niet meer of minder hebben we vandaag gedaan. Lekker (en zonder pijn) gelopen en genoten van de natuur. Morgen weer een etappe.