Uitlopen van Quitans naar Muxia

De Nederlandse buienradar voorspelde regen na half twaalf, maar gelukkig bleek het een onjuiste voorspelling te zijn. Het was halfbewolkt en rond de 18 graden. 
Moederdag vandaag en ik werd door mijn schoondochter verrast door een kaartje via de whatsapp. Heel lief!

De bus naar Santiago bleek te klein voor de rij pelgrims die mee wilden. Wanneer je geen reservering had, mocht je niet mee. We wilden naar Quitans, negen minuten rijden, maar hadden geen kaartje. De taxi bracht uitkomst en bracht ons voor acht euro naar het begin van onze wandeling. De  “bocadillo”  met kaas had negen euro gekost, maar het kleine vrouwtje in zwart wiens leeftijd onmogelijk viel te raden, gunden we deze meevaller op zondag wel. 
Vandaag hebben we uitgelopen met een klein rondje van 12 kilometer van Quitains naar Muxia. In de dorpsbar van Quitains dronken we een kopje koffie. Uiteindelijk gingen we 11.45 uur van start. We hadden geen haast vandaag. 

Het was een afwisselende wandeling door idyllisch agrarisch landschap met bloeiende appelbomen, koeien in de stal en uit steen opgetrokken huisjes in kleine dorpjes, muurtjes van opgestapelde stenen en de geur van mest. Op weg naar San Martin de Ozon zat een kant klossende vrouw in een kraampje vol eigengemaakte spulletjes. Ik kocht twee geurzakjes. Ik moest met haar op de foto en werd als besluit omhelst als ware we dikke vrienden. We hadden haar dag goed gemaakt, denk ik. 
We passeerden een 27 meter lange hooischuur (16e eeuw); een van de grootste in Galicië.  Hoe groter, hoe groter de welstand van de bezitter. De Iglesia de San Martina de Ozon was de kloosterkerk van het gelijknamige klooster. Helaas dicht. We stegen naar Vilar de Sobremonte en bogen toen af door een stil bos met klaterend water en de geur van wilde rozen, naar Merexo waar we de zee zagen. Via Os Muinos liepen we naar Moraime, waar we op een muurtje lunchten. Het in de 11e eeuws gestichte  Benedictijner Monasterio de San Xulian de Moraime is het oudste aan de Costa da Morte en heeft een belangrijke rol gespeeld in de  kerstening van de regio. Nadat het in de 12e eeuw door de Noormannen en later door Arabische  aanvallers werd vernietigd, is het opnieuw herbouwd tot de huidige staat. Het hoofdportaal dat lager gelegen is en via een trap bereikbaar is, is prachtig gedecoreerd met eeuwenoude motieven. 
Tegenwoordig is er een pelgrimsherberg gehuisvest en een taveerne, beide bleken nog dicht te zijn.

We passeerden de Capela San Roque en daalden in Chorente af naar de Praia de Espinerido. We aten kersen en dronken thee aan het strand. En deden een middagdutje in het hoge gras. 
Ik liep langs over het strand en soms door het water, naar de strandopgang. Over de boulevard liepen we langs de haven. We waren terug in het centrum. Tijd voor een alcoholvrij biertje en proosten op een prachtige wandelvakantie, die binnen 24 uur door DickJan in elkaar is geflanst. Chapeau!

Het zit er nu echt op. Deze wandeling maakte deel uit van de laatste etappe van Santiago naar Muxia. 
Morgen nemen we om 15.00 uur de bus naar Santiago. Er is nog een dag stuk te slaan. Hoe we die gaan invullen, weten we nog niet. Wat ik wel weet, is dat het dagelijks lopen nú voorbij is. 
Peter Miller zegt hierover:

”Ontdek- Alleen in het verdergaan; geduldig, stap voor stap; blijf je in het spoor; openen zich nieuwe mogelijkheden; vind je de zin;  Want de eigenlijke pelgrimstocht; is jouw leven van alledag”.