“De magie van de winter, bevroren in de tijd” (onbekend)

Na twee natte dagen was het vandaag droog in Geilo. We hebben ons ondanks de regen prima vermaakt. We vierden de Nationale feestdag op 17 mei in Kinsarvik; de ondertekening van de grondwet in 1814. Het begon met drie kanonschoten vanaf de berg om 7 uur; het “Salut”. Er was een kranslegging, een toespraak en een optocht van schoolkinderen en volwassenen in Noorse klederdracht (“bunad”) met een fanfare. ‘‘s Middags hebben we een boottochtje gemaakt naar het pittoreske Utne. En gisteren hebben we het “Norsk Natur Senter Hardanger” bezocht. Wat een geweldig museum! Een absolute “must to see”. Daarna reden we naar de indrukwekkende waterval de Vøringsfossen. We reden door de Hardangervidda in regen en mist naar 1200 meter en zagen de sneeuw toenemen en de temperatuur dalen naar 2 graden. Gistermiddag rond vier uur zijn we hier op de “Geilo Hyter og Camping “ aangekomen en het was even slikken na de prachtig gelegen camping in Kinsarvik. We kijken hier uit op bruine bergen waar het voorjaar ver weg lijkt. 
Gisteravond zagen we de lantaarns branden naast de piste boven ons. Gek gezicht. 

Maar vandaag hebben we dus uit een ander vaatje getapt. Even na 9 uur vertrokken we van de camping. Het was bewolkt en 9 graden. Geilo ligt op 900 meter en is bekend als skigebied met 39 pistes, 20 skiliften en 220 kilometer aan langlaufpaden. Ik vind het geen mooi gebied met al die wintersportfasciliteiten. En wat ik al eerder schreef, de winter is nog maar net vertrokken en het voorjaar is nog niet aangebroken. Er zit nog geen groen blaadje aan de bomen en het gras is plat geslagen. 
We liepen naar het station van Geilo, een half uurtje lopen. De wachtkamer van het stationsgebouw leek wel een huiskamer met stof bekleedde banken en design lampen. De trein van Oslo naar Bergen was te laat. Ik werd aangesproken door een Deen, die net als ik boekjes volschrijft en ook een blog bijhoudt. We hadden een geanimeerd gesprek. 
De zon kwam door en de wereld zag er meteen vrolijker en vriendelijker uit. Ook de temperatuur liep op. De treinreis naar Haugastøl (1000 meter) aan het Ustevatnet duurde 19 minuten. De trein zat vol. 
Even voor half elf stapten wij als enigen uit en stapte één vrouw met ski’s onder haar arm in. 

Het was niet koud ondanks het witte Wonderland waarin we ons bevonden. Ik had mijn nieuwe Noorse trui aan, die ik gisteren van DickJan heb gekregen en die is echt superwarm. 
We liepen over de “Rallarvegen”, “Navvy Road”, een weg die essentieel was voor het transport van de materialen van de spoorlijn tussen Oslo en Bergen (1909 geopend). De  route van  80 kilometer loopt van Haugastøl via Finse naar Flåm (ons bekend), en dan nog 5 kilometer van Upsete naar Ørneberget. 
Het is nu een fietspad. De weg is nu nog maar 13 kilometer geopend in verband met de winterse omstandigheden. Tot Finse is het 20 km, maar dat kon dus nog niet. We moesten met de trein van 14.39 uur terug vanaf Haugastøl. Misten we die, dan moesten we drie uur wachten op de volgende trein. 
We liepen over de Hardangervidda dat met zijn 8.000 km2 Noorwegens grootste nationale park en Europa’s grootste hoogvlakte plateau is. Op het Ustevatnet lag ijs en sneeuw. We hoorden vogeltjes. Die waren me te snel af; op het moment dat ik de verrekijker scherp wilde stellen, vlogen ze weg. Ik dacht een blauwborst te zien en verder  musjes, koolmeesjes en witte  kwikstaartjes. We dronken koffie op een grote steen. Horeca is niet open op dit tijdstip van het jaar. Een veldfles is onontbeerlijk. 
Ik zag de eerste aanzet van bosbessen; het enige groen. De dunne berkenbomen droegen nog geen blad. Wat die hommel nu dacht te vinden, was me een raadsel. De hoogvlakte was met stenen en platgeslagen gras bedekt. Beekjes stroomden. Rotsen en stenen waren begroeid met mossen in verschillende kleuren. Rode huisjes stonden her en der verspreid, maar waren niet bewoond, op een enkele uitzondering na. De boerderij van de familie Nygård was de hoogst gelegen boerderij op de Hardingervidda en tot het midden van 1900 nog in bedrijf. Sneeuw(resten) én wilgenkatjes. De stilte was oorverdovend totdat werkverkeer deze verstoorde. Het pad behoefde na de winter nog onderhoud. 

We lunchten op een steen bij Vikastølen (1027 meter) en de zon liet zich weer even zien. Bergen van 1200 tot 1300 meter om ons heen. Zodra de zon achter een wolk verdween werd het fris. Na 15 minuten braken we op en liepen we dezelfde weg weer terug met de wind nu op kop. 
In de wachtkamer van Haugastøl dronken we thee uit de veldfles. Met een zwaai liet ik aan de machinist weten dat wij met de trein meewilden naar Geilo. De lucht brak open en de treinreis langs het Ustevatnet was prachtig. De sneeuw was oogverblindend. Echt wintersport plaatjes. 
Geilo is een wintersportoord met  winkels en horeca. Wij deden nog wat boodschappen en liepen toen terug naar de camping. Om 16.00 uur waren we “thuis”. Het was opgewarmd tot 16 graden. We hebben 17 kilometer gelopen en ons ondergedompeld in “de magie van de winter, bevroren in de tijd”. Het was prachtig!

Morgen gaan we hier weg en trekken we door naar Sogndal. Eigenlijk zouden we hier drie nachten blijven, maar voor het moment zijn we hier nu wel uitgekeken. Later in het jaar valt hier waarschijnlijk meer te wandelen. We zoeken het dal en het fjord op én temperaturen boven de 15 graden. Dat klinkt meer dan goed!