“Lopen met bewuste aandacht, reinigt de geest” (Tree of Wisdom, Camino)

Wederom om 5.15 uur opgestaan om DickJan uit te zwaaien naar Nijmegen. De eerste wandeldag van de vier is goed gegaan en vol goede zin reed hij vanmorgen weg om 5.45 uur. 

Ik was me bewust, dat ik vandaag letterlijk in beweging moest komen om het hoofd te bieden aan de somberte die me was overvallen. Niet nog zo’n 'hangdag' op de bank zoals gisteren. Hoewel het boek mooi was, was de conclusie aan het eind van de dag, dat het een verloren dag was. 
Nadat ik me had gekweten aan mijn opdracht voor de “Creatieve Espresso” van Marenthe, dat gelijk als voorbeeld dient voor de workshop “abstract expressionisme” in september, belde ik de schilder met de vraag of hij nog kwam vandaag. Hij ontkende; te wisselvallig met regen en wind. Snel pakte ik mijn rugzak, smeerde boterhammen en deed mijn wandelschoenen aan. Het was 10.10 uur toen ik de deur achter me dicht trok, 17 graden en een westenwind kracht 3. 

Inmiddels hoor ik bij de senioren nu maandag jl de officiële diagnose is gesteld na foto’s van mijn knieën: slijtage in de rechterknie. Grijs haar, de leeftijd en een E bike waren nog niet overtuigend genoeg. En laten we eerlijk zijn; net nog geen 64 jaar en al een versleten knie, dat is toch een tikje ontluisterend, maar eerlijk gezegd, niet verrassend. Een nieuwe knie zal op termijn noodzakelijk zijn, maar nu zou een corticosteroïden injectie ook kunnen voldoen. De orthopeed zette ‘m gelijk. En nu zien wat het oplevert. 

Ik liep via de Rijnbrug het fietspad langs de uiterwaarden de Marsdijk op. Koeien waren aan het pootje baden in het water. 
De Marsdijk dateert van 1500 toen de rivier alle ruimte kreeg. Ook nu kan het water van de Nederrijn de uiterwaarden in stromen. Ik zag lila cichorei bloeien, wilde witte wortel, geel boerenwormkruid, rode klaver en gele rolklaver, witte berenklauw, paarse vogelwikke, zwart knoopkruid dat roze is en gele paardenbloemen. Geweldig al die zomerbloemen in de berm. Ik voelde hoe mijn piekerhoofd langzaam leeg raakte en genoot. Het begon te spetteren en algauw regende het stevig. Koeien schuilden en renden door de wei, alsof ze voor het eerst buiten kwamen na de winter. Een boot voer traag voorbij, zwaluwen scheerden over de weilanden. Zijn de gierzwaluwen al weg? Ik hoorde ze niet. Rode zuring en  roze akkerdistel en paarse smeerwortel combineerden prachtig met het geel van het boerenwormkruid. Koeien loeiden in de stal, schapen kuierden over de dijk en een koe versperde het pad. Ik sprak haar zachtjes toe en ze liet me passeren. Ganzen in het water, scholeksters boven mijn hoofd. Ik raakte de groene klompjes van het Klompenpad “Marspad”, dat ik volgde, kwijt. Ik liep over de Rijnbandijk  naar Kesteren. Boomkwekerijen, enige fruitteelt (maar veel minder dan je zou verwachten in de Betuwe) en wat agrarische activiteiten rond het dorp Kesteren. Kaardebol, roze kattenstaart en een boom vol oranje lijsterbes, begroetten me aan het begin van het dorp. De lucht werd diep grijs en binnen een paar minuten viel de regen met bakken naar beneden. Ik vluchtte de “Plus” in voor sla en toen ik de super uitliep, scheen de zon weer. Ik pikte het Marspad weer op en liep langs struiken vol bramen. Twee en half ons heb ik geplukt. Onder de Betuwsestraatweg door en de weg weer volgen over de Rijnbandijk. Vier nieuwe soorten ontdekt: witte galium album en gele gewone agrimonie en roze aardakker en kattendoorn. Leuk! 
Het autoverkeer van de provinciale weg was storend, maar nadat ik er over heen was gelopen, viel het geluid weg. Onder aan de dijk een 18e eeuws dijkhuis dat heel romantisch in het groen lag, omgeven met okkernootbomen. 
In de berm bloeiden smalle wegbree en lila wilde marjolein. De Cuneratoren liet zich al van verre zien, maar er linea recta naar toe lopen zat er niet in. Ik raakte het pad kwijt, werd door een zongebruinde boer weer op het goed pad gewezen. Koolwitjes, atalantas en enorme libellen fladderden rond. Het werd klam en warm. Ik liep langs de camping “De Betuwse Hofjes”, nooit geweten van haar bestaan. Ik liep tussen appel- en perenbomen vol vruchten, over een gammele plank over een slootje en raakte opnieuw de markering kwijt. Slootjes met lisdodde, gele plomp en kikkers versperde me de weg. Daar waren de klompjes weer! Ik werd de Marspolder ingeleid en vervolgens stopte de markering weer. Ik wist waar ik heen moest (het pontje), maar slootjes belemmerde mij de weg. Ik zag een eend met vier adolescenten. Eindelijk lukte het me de dijk te bereiken. De wind was behoorlijk toegenomen en de veerman had moeite om het pontje aan te leggen. Altijd weer mooi om de Nederrijn over te steken onder het toeziend oog van de Cuneratoren. De veerwei was inmiddels op een paar hekken en een tribune na, weer in oude staat na de Rijnweek vorige week. Ik koos ervoor om langs het water terug te lopen en niet via de stad. Om 14.10 uur was ik thuis na 21.016 stappen en 13,5 kilometer. Zonder pijn gelopen, dus dat geeft me vertrouwen. Ik heb nog zeven weken voor we vertrekken naar Oviedo. Er moet nog behoorlijk wat getraind worden de komende tijd, maar deze zit weer in de pocket. 

DickJan is nog niet thuis, maar meldde om half twee dat hij in Beuningen was en nog circa 10 kilometer voor de boeg had. 
Mijn geest is gereinigd van alle piekergedachten. Als de schilder morgen vroeg komt en snel klaar is (alleen het zolderraam), ga ik morgen het andere klompenpad van Rhenen lopen, het Grift en graftenpad. We gaan het zien.