“I love summer just wraps its arms around you like a warm blanket” (Kellie Elmore)

Woensdag was Niek bij ons en we hebben ons super vermaakt met LEGO en de leuke film “De Superelfkens”. Donderdagochtend brachten we hem en Marit naar de BSO. Even daarna zijn we naar Eibergen vertrokken. Camping “BomBam” is kamperen bij de boer, maar de naam suggereert een wigwam dorp, al kan dat ook mijn fantasie liggen. De eigenaar kon de naam niet verhelderen; zijn vader was de naamgever. 

We beleven de tweede hittegolf van het jaar. Voor het laatst gebeurde dat in 2019. Vannacht was het 17 graden. Om de hitte voor te zijn, ging DickJan even voor 6 uur thee zetten en het douchewater verwarmen. Om 7.45 uur verlieten we het campingterrein, waar overigens op ons veld alleen senioren staan met caravans die de Fietsvierdaagse van Eibergen fietsen. Vandaag de laatste dag, morgen stroomt het veld leeg. 
We lopen de laatste twee etappes van het Trekvogelpad, dat van Bergen aan Zee tot Enschede loopt. Vorig jaar heb ik alleen van Bergen aan Zee tot Landsmeer gelopen. Het pad loopt over de Utrechtse Heuvelrug, maar daar wil je niet wandelen zolang wolf Bram nog rondloopt. Ook loopt de route langs Rhenen en dat kennen we wel. 
Eerst namen we bus 53 naar het busstation van Haaksbergen en vandaar met de buurtbus 595 naar de Koekoeksbrug.
Uiteindelijk begonnen we om 8.45 uur met lopen. De mist trok langzaam op en de zon liet zich zien. Het begin was landelijk met fraaie boerderijen en grazende koeien. Opvallend veel onrijpe groene eikels vielen met een plofje op de grond en knerpten onder mijn schoenen. Zou het de droogte zijn waardoor ze zulke grote aantallen op de grond lagen? Want droog is het. Verontrustend droog zelfs. De hazelaar, meidoorn, berk en linde hebben al veel geel blad, dat ook al valt. Jonge bomen hangen slap als vaatdoeken en grote bomen zien er dof en “vermoeid “ uit. Beken zijn compleet drooggevallen. Het is echt kurkdroog en regen zit voorlopig niet in de lucht. 

Het was aangenaam qua temperatuur. Vervolgens liepen we over asfalt tussen metershoge maisvelden waarover boerenzwaluwen scheerden. Soms maskeerde een bloeiende akkerrand de mais. Aan de horizon windmolens op Duits grondgebied. 
Maar dan het Haaksbergerveen! Prachtig! De heide kleurde een beetje paars. Aan de rand van het natuurgebied dronken we koffie uit de veldfles. 
Het Haaksbergerveen is een van de laatste hoogvenen in ons land. Een vlonderpad van bijna een halve kilometer, dat in 2021 is aangelegd, loopt dwars door het hart van het Haaksbergerveen. Ik zag dopheide, zonnedauw, veenpluis en veenmos. Ik zag geen gevlekte witsnuitlibel, beenbreek, witte snavelbies. Wel libellen, maar geen dodaars, kraanvogels, bruine, groene en heidekikkers, adders en gladde slangen en geen levendbarende hagedissen. De diversiteit aan soorten is enorm! 
Na het vlonderpad liepen we een bospad in met hoge varens. 
De temperatuur liep op naar 29 graden. Ik wond me op over de koeien die ik in een boomloze wei zag staan. Wat nou, dit is de reinste dierenmishandeling! 

Via de Botterbrug over de Buursebeek, bereikten we de Oostendorper Watermolen uit 1633. Het is een dubbele watermolen, waar graan werd gemalen olie werd geslagen. In coronatijd waren we hier ook weleens geweest, maar toen was er geen mogelijkheid om iets te nuttigen. Nu konden we wel koffie/thee drinken met een Twentse krentenwegge. Lekker! 
De blauwe lucht vertoonde nu wat witte wolkjes, die wat schaduw wierpen. We liepen over het Landgoed "Het Lankheet", bestaande uit loof- en naaldbossen afgewisseld met de oorspronkelijke droge en natte heide. Het Waterpark het Landheet is een onderdeel van het landgoed. Het oppervlaktewater wordt gezuiverd met rietfilters. 
Nadat we het bos hadden verlaten, liepen we drie kilometer over weilanden. Pal in de zon, verschrikkelijk heet. Opnieuw wond ik me op: er werd gesproeid! Met deze temperatuur, midden op de dag! 
De enige vlinders die we zagen (op een enkel bont zandoogje na) waren koolwitjes. Bloemen zijn er veel minder nu. Er wordt vooral nu zaad gezet en bessen gevormd. De Gelderse roos heeft nu prachtige felrode bessen. 
We lunchten op een bankje in de schaduw om 13.30 uur. 

De laatste kilometers liepen grotendeels langs de gekanaliseerde Berkel. We dronken thee bij de "Mallumse Molen". Deze molen stond er in 1430 al en behoorde tot de "Hof van Mallumse". Inwoners van Eibergen waren verplicht om hun koren in deze molen te laten malen. De boerderij deed in de 18e eeuw dienst als jachthuis van de Heer van Mallumse. Later werd het schipperscafé voor de Berkelschippers die hun zompen in de sluis moesten schutten. "Het Muldershuis" is een sfeervolle locatie om iets te nuttigen. 
Wij zaten op een bank in de schaduw. Een zacht windje verjoeg de hitte tot normale waarden en het geruis van water was slaapverwekkend. Gauw verder dan maar. Langs de Kruidenhof in Mallum. 
Nog een kilometer of drie door het dorp Eibergen naar de camping. Om 16.00 uur kregen we Gea in het vizier. We hadden 24 kilometer gelopen en wat belangrijker is, zonder pijn! 

Na het verdiende alcoholvrije biertje en een verfrissende douche, ben ik gaan koken. De wind is gedraaid en komt nu uit het noorden; de temperatuur is gezakt. Stond ik gisteren met 34 graden te koken, nu was het 28,5. De warme deken is een koel laken en daar is niets mis mee. 
Tijdens het eten hebben we besloten een dag extra te blijven en maandag naar huis te gaan. Dat is het leven van een pensionado! Ik geniet zo van mijn leven in Gea, ik krijg er geen genoeg van!