Probleemloze 14 kilometer

De lucht was staalblauw bij aanvang van onze wandeling naar het station. Het was drie graden en meer dan twee en een half zou er niet bij komen vandaag. In een tuin aan de Levendaalseweg bloeide de camelia uitbundig met roze bloemen. De trein bracht ons naar Veenendaal Centrum waar we om 9.50 uur  aan onze wandeling begonnen. De krokussen hebben hun beste tijd nu gehad, maar de narcissen leken wel licht te geven in de zon. Het was de vierde keer dat ik in Veenendaal was deze week; zondag had ik de workshop "Focus op kunst gegeven", dinsdag een workshop bij Maria aan de eettafel en gisteravond nog de workshop in het kader van de Boekenweek  ("In je moerstaal") in de Cultuurfabriek.  En ja, dat is veel.  Het is genoeg voor nu, zeker in deze periode van vasten. Daarover straks mee. 

We liepen langs de vroegere Ritmeesterfabriek en sloegen rechts af bij het restaurant "Mucha", achter langs "Hugo's", waar we met de (klein)kinderen vorig jaar pannenkoeken hebben gegeten,  de Grebbeweg op. Het natuurgebied waar we langs liepen wordt "De Blauwe Hel" genoemd. In dit gebied komt het bijzondere trilveen voor.  De sinistere naam "De Hel" heeft het gebied vermoedelijk te danken aan het verraderlijke karakter van het veenmoeras, waarbij de blauwgroene kleur van de blauwe zegge, voor de benaming van "Blauwe Hel" verantwoordelijk is. Het gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Er groeien beschermde planten als rietorchis, grote boterbloem, moeraskartelblad, waterdrieblad en veenpluis. Ik zag twee zilverreigers, allang niet zeldzaam meer, twee ooievaars op een nest, paars bloeiend zenegroen en bloeiende wilgenbomen. Het was half elf toen we op de Rauwveldseweg het Valleikanaal (voorheen de Grift) oppakten. Nu was het een rechte weg naar huis. We hadden de zon op ons gezicht en de wind in de rug; heel aangenaam. Het is duidelijk nog geen weidevogeltijd. We zagen een aantal over elkaar heen buitelende kieviten, een fazant, grauwe ganzen, een handjevol grutto's in een plas, twee kuifeendjes met blauwe snaveltjes, een tureluur op een paaltje en meerkoeten. Het natuurgebied in het Binnenveld is mooi geworden, ook aan het Utrechtse kant.  Ik heb eerder in een blog geschreven over de ontwikkeling van dit gebied. Wolken weerspiegelden in het water. De lucht trok dicht, later werden we vergast op hagelsteentjes van een millimeter, een heel klein buitje. Tja, dat is ook voorjaar. 

Na zeven kilometer dronken we snel een kop koffie/thee op een bankje, maar eigenlijk was het te koud. Het ging goed, ik had geen klachten. Ik mijmerde over deze vastenperiode, nu ruim een week oud. Ik had op Aswoensdag een askruisje gehaald in de Cunerakerk. Niet uit religieuze overwegingen, maar omdat ik het een mooi ritueel vond aan het begin van de vastenperiode. Wat had het me tot nu toe opgeleverd? Bewustwording van vastgeroeste patronen, verwijdering van mijn Instagramaccount, verlies van een kilo aan gewicht, iets meer ruimte in mijn agenda, het plan het Krijtlandpad te lopen en dagelijkse meditaties en bezinning op schrift. Ik wil nog meer de stilte opzoeken. Schoolopdrachten naast die al gepland zijn in Cuijk, neem ik niet maar aan tot en met Pasen. Goed bezig, al zeg het zelf. 

We liepen door naar Zideris en staken toen over de Laarsenberg op. Gele knopjes van speenkruid in de berm Gelijk een beetje stijgen. We werden begroet door een roffelende specht. Plukjes sneeuwklokjes naast een rozet van vingerhoedskruid. Verder was het bos nog in winterslaap. We liepen het bos uit, langs Ouwehands Dierenpark, de Candialaan in. In tuinen zag ik de helleborus bloeien van dieprood tot wit.  Om 13.10 waren we thuis en hadden we 14,2 kilometer gelopen. Maar nog belangrijker: zonder klachten! Dat ziet er goed uit. Na de lunch is DickJan de deur weer uitgegaan voor nog eens acht kilometer. Voor mij is nu genoeg. Ik ga als taalmaatje theedrinken bij Norzia en Mursal, twee Afghaanse dames. 

Volgende week vrijdag staat de volgende wandeling gepland; 18 kilometer?